es | eu | en
hasiera  |  aurreko edizioak  |  2016ko edizioa  |   atzera begiradak  |  pollet. etxea eta mundua
ATZERA BEGIRADAK

POLLET. ETXEA ETA MUNDUA

"Jokoaren piezak berreskuratu egiten dira: berriz jaurtiko dira, beste batzuk eta berberak, modu berean eta desberdinean."

Barne berridazketa lehenbizi, film bakoitzaren barruan; ondoren dena irentsiko lukeen berridazketa, filmografia baten, bizitza baten pieza solteak oihartzunen bidez elkar lotzen, autoerretratu bat geroz eta jabetuago marrazten. Pieza horiek ideiak dira: itxialdia etxe edo irla batean, espazioetan eta aurpegietan grabatutako memoria, hurbileko errealitatea fikzio bihurtzea. Pieza horiek behin eta berriz agertzen diren irudiak dira ere, batez ere hori dira (beste batzuk eta berberak): Horusen estatuatxo bat, munduaren erdiguneko tenplu bateko zutabe dorikoa, legenaren ausikia daraman aurpegia. Burdinola bateko langileak ere, XIX. mendeko grabatu batetik ateratakoak, eta agure bat edo gizon gazte bat txalupa batean irla baten ondoan (hildakoak gidatzen, eskizofreniatik ihesi, Apokalipsiaren ondoren hondoratzen). Ispiluaren aurrean orrazten ari den emakume bat Grezian edo Proventzan, flotatzen duen memoria-travelling batean piezak amesten eta berrantolatzen dituen neska txiki baten aitzinean duela, Mediterraneoaren memoria, muntaia-aretoan testuak eta irudiak lerrokatu eta errepikatzen dituen zinemagile-demiurgoaren ispilua. Polleten zinemagintzako irudi guztiak lehengai bihurtzen dira, eraldatzen dituen berrirakurketa etengabean, eta horrela, Claude Melkiren aurpegi tristea Pourvu qu'on ait l'ivresse (1957) pelikulan trantzean lehertuko da L'acrobate (1976) filmean; edo Maria Loutrakisenak ez du esanahi bera izanen Méditerranée (1963) eta Tu imagines Robinson (1967) pelikuletan;  Raimondakisena L'Ordre (1974) filmean ikonoa eta sinboloa izanen da Ceux d'en face (2000) izenekoan. 

Jokoaren pieza horiek, gainera, figura filmikoak dira: travelling zirkularra, albokoa, "begirada anitzaren" plano soila; baina denetan erabakigarriena mise-en-abyme gisako planoa da, panpina errusiar baten antzekoa, irudiak, barnean biltzen dituzten beste batzuetan txertatuak: aurpegiak ispiluetan, telebistetako aurreko filmetako planoak, edalontzietan dauden paisaiak. Max-Philippe Delavouët Proventzako poetari buruzko pelikulan, Polletek entzuten dio esaten dagoen guztia bi iruditara bildu beharko balitz, zuhaitza eta eguzkia izanen liratekeela bi irudiok. Polleten tentsio nagusia ere, beharbada, bi iruditan laburbildu daiteke, etxea eta mundua, itxialdiaren eta bidaiaren arteko oreka: hasierako etxe-gaztelu hartatik, La ligne de mire (1958) pelikulan, Polletek Cadeneten duen etxera, Jour après jour (2006) filmeko eguneroko argazkian ager den horretara; Méditerranée (1963) eraikitzeko egindako aurreneko bidaia iniziatiko hartatik, Atenasko Hades-Omonian zehar egindako ibilbide irrealera, Trois jours en Grèce (1991) pelikulan. Eta, agian, bi irudiak, haren lanaren laburpena den tentsio erabakigarria, behin eta berriz agertzen den figura filmiko indartsuan ere sartuta daude, irudi bat beste batean txertatua erakusten duena: etxea munduan, mundua etxean.

«Itzultzen diren eta geldi-geldi elkarrengana hurbiltzen diren irudiak, batzuk besteetan txertatuta, isilean.»

I. IHESA. MEMORIA METATUA

II. ITXIALDIA. ERITASUNA ETA IRLA

III. KEINUAK. SUAREKIN EZ DA JOLASTEN

IV. TESTAMENTUA. DENBORAREN ERREPIKAPENA

V. OBJEKTUAK. MUNDU ISILAREN BAHITUAK

VI. KODA. POLLET, GURE GARAIKO ZINEMAGILEA

ANTOLATZAILEAK
Gobierno de Navarra NICDO
LAGUNTZAILEAK
Teatro Gayarre Fundación Museo Jorge Oteiza Civican Centro de Arte Contemporáneo de Huarte Acción Cultural Española Radio 3 Euskalerria Irratia Cultura Film Revista Filmada Revista Don Institut Français
Uso de cookies:
Este sitio web utiliza cookies, tanto propias como de terceros, para recopilar información estadística sobre su navegación. Si continúa navegando, consideramos que acepta su uso. Más información