Film honetatik sortu da Punto de Vistaren aurtengo goiburua, eta filma Jorge Oteizaren artxibo filmikoko altxorra da. Kontserbatzen diren superzortzi gehienak asmo filmikorik gabeko fitxategi-erregistroak dira; esate baterako, eskultura bat leku batean jartzea edo estropada-egun bat filmatzea. Baina, kasu honetan, ez da horrela. Urbian, pelikula familia-helburuarekin hasten da —txangoa erregistratzea—, baina berehala hori ahaztu eta beste gauza bat izatera igarotzen da. Horra hor duen balio handia. Jorge Oteizak, hasiera batean, bere kamerarekin jasotzen du Urbiako zelaietako txaboletan, egun eguzkitsu batean bisitari lagun batzuekin egindako txangoa, Gipuzkoan, Arantzazutik gertu. Familiaren planoak, ordea, oso laburrak izango dira. Jorge Oteiza berehala entretenituko da inguruko paisaiarekin, eta batik bat zerbaitetan jarriko du arreta: inguruan dituen mendien silueta guztiak kamerarekin jasotzea, zerua ebakitzen duen profilarekin jolas egitea mugimenduen bitartez, irudien bankete eta formen dantza batean; horrek orografiaren Vertov gogora ekartzen du. Oteiza da bere kamerarekin. Familia mendira aterako da, eta zaldiak eta paisaia izango dira protagonistak; ilunsenti gorrixkan idien gurdi baten estanpa ederra ere ageriko da. Oteizak berak hitz egin zuen filmatze honetaz, eta esaten zuen pelikula hori erakutsi nahi zuela apostoluen irudiak inguruko harkaitzen profiletan eta bolumenetan nola aurkitu zituen ikusteko. Grabazioaren arabera, bi egunetan filmatua izan denez, opari kronologikoa da. Pelikula eguzki-sarrerantz doa, eta eguzkia azken mendiek gordetzen dute haien bizkarrean.